Από μικρό παιδί ψάχνω στους δρόμους τη χαμένη αγάπη, την ελπίδα τη χαρά και τη στέγη. Στους δρόμους κοιμάμαι στους δρόμους τρώω με σκισμένα τα ρούχα από πάνω μέχρι κάτω. Ντρέπομαι
Που είναι η αγάπη που είναι αυτό το όνομα που ψάχνω να το βρω? Που είναι η ελπίδα η χαρά που μου στέρησαν τόσο καιρό?
Ματωμένο το πρόσωπο, κλαμένα τα μάτια φουσκωμένα και μαύρα, πονάω, πονάω, τρελαίνομαι πεθαίνω!
Που είναι η αγάπη που είναι αυτό το όνομα που ψάχνω να το βρω? Που είναι η ελπίδα η χαρά που μου στέρησαν τόσο καιρό?
Κλείνω τα μάτια και λέω: που είσαι ρε μάνα να με σφίξεις στην αγκαλιά σου να ξεχάσω το πόνο αυτό?
Που είσαι ρε μάνα?
